بزج
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بزج . [ ب َ ] (ع مص ) فخر نمودن . ◄ برانگیختن کسی را بر کسی . (منتهی الارب ) (آنندراج ) (ناظم الاطباء).
بزج . [ ] (اِخ ) دهی جزء دهستان وسط بخش طالقان شهرستان تهران . سکنه ٤١٦ تن . آب آن از چشمه سار و محصول آن غلات و لبنیات و عسل است . شغل اهالی زراعت و گله داری و قالیچه و جاجیم و گلیم بافی . راه آن مالرو. (از فرهنگجغرافیایی ایران ج ١).