بزلیانة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بزلیانة. [ ب ِ زِ ن َ ] (اِخ ) شهرکی است نزدیک به مالَقه در اندلس که احمدبن محمدبن عبدالرحمان بن الحسن بن مسعود جذامی بزلیانی مکنی به ابوعمرو، بدان جا منسوب است . وی اهل فضل بود و ابومحمدبن خزرج از او روایت کرد. ابن بشکوال گوید او بسال ٣٦٠ هَ . ق . متولد شد و بگفته ٔ ابومحمدبن خزرج در هلال جمادی الاولای سال ٤٦١ هَ . ق . درگذشت . (از معجم البلدان ).