بسکایری
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بسکایری . [ ب َ ی ِ ] (اِخ ) ابوالمشهر احمدبن علی بن طاهربن محمدبن طاهربن عبداﷲ از فرزندان یزدگردبن بهرام بسکایری بود. وی مردی ادیب و فاضل بود و به خراسان و عراق و حجاز سفر کرد و حدیث شنید. رجوع به ص ١٨١ معجم البلدان و ص ١٢٤ لباب الانساب شود.
بسکایری . [ ب َ ی ِ ] (ص نسبی ) منسوب به بسکایر از قرای بخارا. (سمعانی ). و رجوع به بسکایر شود.