بسیان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بسیان . [ ب ُ ] (اِخ ) اصمعی گوید بُس و بسیان دو کوه اند در سرزمین بنی جشم . رجوع به معجم البلدان شود.
بسیان . [ ب ُ ] (اِخ ) (یوم ...) جایگاهی است که در آن جنگی بنی فزارة را بر بنی جشم بن بکر بوده و درین باره شاعر گوید: و کم غاورت خیلی ببسیان منکم ارامل عقری او اسیرا مکفرا. (مجمعالامثال میدانی ).