بشامة
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بشامة. [ ب َش ْ شا م َ ] (اِخ ) ابن عذیر. شاعر بوده است . (منتهی الارب ). نام شاعر. (از ناظم الاطباء).
بشامة. [ ب َش ْ شا م َ ] (اِخ ) ابن حَزن نَهشَلی . از شعرای حماسه سرای عرب، و اشعارش در کتب ادب ثبت است . رجوع به بیان والتبیین ج ٣ و شرح الحماسة خطیب تبریزی چ بولاق ج ١ ص ٢٠٧ و جهانگشای جوینی چ ١٣٣٤ هَ . ق . ج ٢ حاشیه ص ٢٦٢ شود.
بشامة. [ ب َش ْ شا م َ ] (ع اِ) واحد بشام . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). ◄ درخت مسواک . (مهذب الاسماء). کحل السودان . (منتهی الارب ). و رجوع به بشام شود.