بطلیوسی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بطلیوسی . [ ب َ طَ ی َ ] (اِخ ) ابراهیم بن قاسم . رجوع به اعلم ابراهیم و ریحانة الادب ج ١ شود.
بطلیوسی . [ ب َ طَ ی َ ] (اِخ ) قاضی سلمان بن قریش اندلسی بطلیوسی . از عالمان بطلیوس بود و عهده دار قضای آن شهر گشت و بسال ٣٢٩ هَ . ق . درگذشت . (از اللباب ).
بطلیوسی . [ ب َ طَ ی َ ] (اِخ ) ابومحمد عبداﷲبن محمدبن سید بطلیوسی نحوی اندلسی . رجوع به ابن السید و کشف الظنون و ریحانة الادب ج ١ و معجم البلدان ج ١ و اعلام زرکلی ج ١ و ٢ و ابن خلکان شود.