بطنان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بطنان . [ ب ُ ] (ع اِ) ج ِ بَطْن ْ. (ناظم الاطباء). ج ِ بطن، شکم . (آنندراج ). ♦ بطنان الجنة ؛ میانه ٔ بهشت . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء). وسط بهشت . (اقرب الموارد). ◄ ج ِ باطن . (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). ج ِ باطن، بمعنی آب راهه در زمین درشت . (منتهی الارب ). رجوع به باطن شود.