بعج
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بعج . [ ب َ ع ِ ] (ع ص ) مرد سست رفتار، گویا معوج البطن است . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از آنندراج ).
بعج . [ ب َ ] (ع مص ) کفانیدن چیزی را. (منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء) (از آنندراج ). شکم بشکافتن . (زوزنی ). شکافتن شکم . (تاج المصادر بیهقی ) (از اقرب الموارد). ◄ اخته کردن خروس . اخته کردن . خواجه کردن . (دزی ج ١ ص ٩٩). ◄ مبالغه کردن در خیرخواهی کسی . (از منتهی الارب ) (از ناظم الاطباء) (آنندراج ). ریختن باران و شکافتن زمین را: بعج المطر الارض . (منتهی الارب ). ◄ در اندوه انداختن کسی را محبت :بعجه الحب . (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (آنندراج ).