بغایی

بغایی . [ ب َ ] (حامص ) بغا بودن . هیزی . حیزی : نه هم آن مردمان چنین گویند که بغایی طریق ما باشد. مسعودسعد (دیوان چ ١ ص ١٠٩).

بغایی . [ ب َ ] (اِخ ) دهی از دهستان میان ولایت بخش حومه ٔ شهرستان مشهد. سکنه ٢٩١ تن . آب از قنات . محصول آنجا غلات چغندر، بن شن . شغل اهالی آن زراعت و مالداری است . (از فرهنگ جغرافیایی ایران ج ٩).