بقیار
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بقیار. [ ب َ ] (معرب، اِ) عمامه و مندیل . دستار. (از دزی ج ٢ ص ١٠٥): ثم اخرج له جبة واسعة عتابیة و بقیاراً مکملاً و امره ان یلبسهما. (از عیون الانباء ج ١ ص ١٧٧ س ١٩). واخرج له منشفة فیها جبة خارا و بقیار قصب و قمیص تحتانی انطاکی و لباس دمیاطی ... (همان متن ج ١ ص ٢٥٦).