بلابه

بلابه . [ ب ِ ب َ ] (ص ) هرزه گوی و نابکار و فاسق و بدکاره و فحاش، و این لفظ را بر زنان بیشتر اطلاق کنند. بلایه . (از برهان ) (آنندراج ) (انجمن آرا). بلاد. بلاده . بلایه . رجوع به بلاد و بلایه شود. ♦ ابن بلابه ؛ ولدالزنا. (ناظم الاطباء).

بلابه . [ ب ِ ب َ / ب ِ ] (ق مرکب ) (از: ب + لابه ) بتضرع و چاپلوسی . (از برهان ). عجز و تضرع، چه لابه به حذف باء به معنی عجز و انکسار است . (از آنندراج ) (از انجمن آرا) : بلابه گفتمش ای روز من چو زلف تو تار. (آنندراج ).