بلاتحاشی

بلاتحاشی . [ ب ِ ت َ ] (ع ق مرکب ) (از: ب + لا (نفی ) + تحاشی ) بی اجتناب . بی یکسو شدن . و به فتح شین و الف آخر [ ت َ شا ] خواندن تصرف فارسیان است چنانکه تمنی را تمنا نویسند و می خوانند. (از غیاث اللغات ). بی دوری جستن .