بلاشان
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بلاشان . [ ب َ ] (اِخ ) نام پهلوانی تورانی است . پلاشان . و نیز رجوع به پلاشان شود.
بلاشان . [ ب َ ] (اِخ ) نام دهی است به عقبه ٔ حلوان . (یادداشت مرحوم دهخدا). لشکر از در همدان برگرفت [ طاهر ذوالیمینین ] و به عقبه ٔ حلوان شد و بر عقبه دیهی است نام آن بلاشان، لشکر آنجا فرودآورد.(ترجمه ٔ طبری بلعمی ص ٥١٢). و طاهر سپاه از بلاشان برگرفت و از عقبه فروشد. (ترجمه ٔ طبری بلعمی ص ٥١٢).
بلاشان . [ ب َ ] (اِخ ) (مرغزار...) مرغزاری است به حدود اصفهان منسوب به بلاشان بن بلاش بن فیروز، از پادشاهان اشکانی . (از تاریخ گزیده ص ١٠٢).