بلکن

بلکن . [ ب َ ک َ ] (اِ) منجنیق، یعنی پیلوارافکن . (از لغت فرس اسدی ). منجنیق . (اوبهی ) : سرو است و کوه سیمین جز یک میانْش سوزن خسته است جان عاشق وز غمزکانش بلکن . ابوالمثل بخاری . ز سیل خیز فنا ایمنست قصر بقات چنانکه حصن فلکها ز صدمت بلکن . شمس فخری . ◄ سر دیوار. (برهان ). بلگن : ای عهد تو بیمدار و پیمان تو سست چون برف تموز و آفتاب بلکن . رکن الدین سنجری . بلکس . بلگن . پلکن .