بنگال
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بنگال . [ ب ِ / ب َ ] (اِخ ) ناحیه ای است در شبه قاره ٔ هند که امروز بین هند (بنگال غربی، کرسی کلکته ) و پاکستان (بنگال شرقی، شهرعمده دکا) تقسیم شده . مرکز کشت برنج و کنف است . خلیج بنگال، خلیجی است متشکل از اوقیانوس هند بین هند وبیرمانی . بنگال شرقی، چون در سال ١٩٤٧ م . هندوستان بدو قسمت شد بنگال نیز تقسیم گردید، بنگال شرقی جزو پاکستان گردید که اکنون به پاکستان شرقی معروف است وبنگال غربی متعلق بدولت هند است . مساحت بنگال شرقی ٥٤٠٠٠ میل مربع و قریب ٤٢ میلیون تن جمعیت دارد. که از این جمعیت ٢٩٥٤٠٠٠٠ تن مسلمان میباشند. بنگال غربی از استانهای شمال شرقی هند هم مرز پاکستان شرقی (بنگال شرقی ). وسعت آن ٢٣٩٤٥ میل مربع است و جمعیت آن ٨٥٩٠٠٠ تن است . حاکم نشین آن بندر بزرگ کلکته است که دارای دو شهرستان است . محصول عمده ٔ کشاورزی آنجا: برنج، گندم، نیشکر، کنف است . و وسعت جنگل ٣٠٢٣٠ جریب مربع. صنعت عمده ٔ نساجی با ٣٥٩٨ کارخانه و ٦٨٠٠٠٠ کارگر و یک دانشگاه دارد. (فرهنگ فارسی معین ). بنگاله .