بنی قریظه
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بنی قریظه . [ ب َ ق ُ رَظَ ] (اِخ ) نام قومی از یهود نزدیک مدینةالرسول و غزوه ٔ بنی قریظه در سال پنجم از هجرت در اواخر ذی قعده و اوائل ذی حجه، حضرت رسول با بنی قریظه جنگی کرد که پیغمبر (ص ) به تن خویش حضور داشت . (یادداشت مؤلف ). ♦ یوم بنی قریظه ؛ جنگی است در عصر اسلام . (از مجمع الامثال میدانی ).