بنین

بنین . [ ب َ ] (ع ص )خردمند ثابت رأی . (ناظم الاطباء) (منتهی الارب ). ◄ (اِ) جمع ابن در حال نصب و جر : حاسدم گوید چرا خوانند کمتر شعر من زآن تو خوانند هر کس هم بنات و هم بنین . منوچهری . نبینی که امت همی گوهر دین نیابد مگر کز بنین محمد. ناصرخسرو. کس نیارد یاد از آل مصطفی در خراسان از بنین و از بنات . ناصرخسرو. آبستن است کلک تو اندر بنان تو کز یسر او بنات هنر زاید و بنین . سوزنی . مضاجع پدرانت غریق باد به رحمت که چون تو عاقل و هشیار پرورید بنین را. سعدی . گر اقتضای زمان دور بازگیرند بنات دهر نزایند بهتر از تو بنین . سعدی .