به گو
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
به گو.[ ب ِه ْ ] (نف مرکب ) خوش سخن . نیکوگفتار : خردمند به گو ندارد روا خرد دور کردن ز بهر هوا. فردوسی .
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
به گو.[ ب ِه ْ ] (نف مرکب ) خوش سخن . نیکوگفتار : خردمند به گو ندارد روا خرد دور کردن ز بهر هوا. فردوسی .