واژه‌جو

بهار بشکنه

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

بهار بشکنه . [ ب َ رِ ب َ ک َ ن َ / ن ِ ] (اِ مرکب ) نام نوایی است از موسیقی . (آنندراج ) (برهان ) (ناظم الاطباء) (فرهنگ فارسی معین ) : مطربان ساعت بساعت بر نوای زیر و بم گاه سروستان زنند امروز گاهی اشکنه گاه زیر قیصران و گاه تخت اردشیر گاه نوروز بزرگ و گه بهار بشکنه . منوچهری .

معنی بهار بشکنه | واژه‌جو