بهرام سالکی | اشعار نو | ۱۲ - گورستان

به دنیا نگاه کن، گورستانی‌ست در جنبش. و هر که لاشه خود را بر دوش می‌کشد. محکومین منتظر! مصلوبین محتضر. شرممان بادا ما مردمان بی‌تردید. ابلهان یقینیم! بازوهایمان، شمشیریست، برآمده از کتف، برای دریدن! چشم‌هایمان، دندان دست‌هایمان، دندان! لبریز چرا نشد، نیام‌مان از عشق؟ شرممان بادا! چه عطش‌هایی‌ست در انسان، که سیراب نمی‌شود، مگر با خون؟ زمستان ۱۳۹۰