بهرمه
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(بَ رَ مَ یا مِ) (اِ.) = برمه. پرمه. پرما: (نج.) متة درودگران.<br>
فرهنگ فارسی معین
(بَ رَ مَ یا مِ) (اِ.) = برمه. پرمه. پرما: (نج.) مته درودگران.
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بهرمة. [ ب َ رَ م َ ] (ع اِ) شکوفه . (آنندراج ) (منتهی الارب ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). یقال : اعجبتنی بهرمة النور؛ ای زهره . (اقرب الموارد). ◄ عبادت برهمنان هند. (آنندراج ) (منتهی الارب ) (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء).
بهرمه . [ ب َ رَ م َ / م ِ ] (اِ) افزاری است که درودگران بدان چوب و تخته سوراخ کنند و بعربی مثقب خوانند. (برهان ) (انجمن آرا) (آنندراج ) (از ناظم الاطباء). برمه، پرمه . پرما. آلتی که نجار با آن چوب و تخته را سوراخ کند. مته ٔ درودگران . (فرهنگ فارسی معین ) .