بهروچ
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بهروچ . [ هََ ] (اِخ ) (در انگلیسی : بروچ ) شهری است در بخش بهروچ ایالت بمبئی هند، برساحل راست رود تربدا. قرنها مهمترین مرکز سیاحت و تجارت سواحل غربی هند و بجهت پارچه و مصنوعات عاجش مشهور بود. شهری قدیم است که از حملات مسلمانان آسیب دیده در ٩٨٠ هَ . ق . اکبرشاه آنرا تصرف کرده است و در ١٧٧٢ م . بریتانیا آنرا گرفت . در سال ١٩٤١ م . دارای ٥٥٨١٠ تن جمعیت بوده است . (از دایرةالمعارف فارسی ).