بهش

(بَ) [ ع. ] (ص.) مرد خندان و گشاده رو.<br>

(بَ) [ ع. ] (ص.) مرد خندان و گشاده رو.

بهش . [ ب ِ هَُ ] (ص مرکب ) مخفف بهوش : چو پاک آفریدت بهش باش پاک که ننگست ناپاک رفتن بخاک . سعدی . اگردر جوانی زدی دست و پای در ایام پیری بهش باش و رای . سعدی .

بهش . [ ب َ ] (اِ) مقل تازه را نامند. (از تحفه ٔ حکیم مؤمن ). میوه ٔ درختی است که صمغ آنرا مقل گویند وقتی که تر و تازه باشد. (برهان ) (آنندراج ) (انجمن آرا). مقل تر. (منتهی الارب ) (آنندراج ) (از اقرب الموارد) (ناظم الاطباء). زلفنج . رطب المقل . (ابن البیطار). میوه ٔ درختی که صمغ آن مقل است . (ناظم الاطباء). ◄ اسم شاه بلوط است . (تحفه ٔ حکیم مؤمن ). رجوع به معنی قبل شود. ◄ خشک آنرا [ مقل را ] فشل گویند. (منتهی الارب ). چون خشک [ مقل ] شود قل خوانند و بسیار لذیذ است . (انجمن آرا).

بهش . [ ب َ ] (ع ص ) رجل بهش ؛ مرد هشاش بشاش . (منتهی الارب ) (از آنندراج ) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). ◄ قوم وجوه البهش ؛ یعنی سیاه روی زشت . (منتهی الارب ) (ازاقرب الموارد). گروه سیاه روی زشت . (ناظم الاطباء).