بوسه گه

بوسه گه . [ س َ / س ِ گ َه ْ ] (اِ مرکب ) بوسه گاه . بوسگاه : با چنان بوسه گه آنگاه زمین بوسه کنی بر وزیری که امام است و امامی که وزیر. سوزنی . بوسه گه آسمان نعل سمند تو باد نورده آفتاب بخت بلند توباد. خاقانی . ناقه ای کو پای بر یالش نهد بوسه گه هم پای و هم یالش کنم . خاقانی . رجوع به بوسه گاه شود.