بوکس
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بوکس . [ ب ُ ] (اِ) نوعی ورزش و آن عبارت از مشت زدن دو تن است بیکدیگر، با دستکشهای مخصوص، در زمینی مربع (رینگ ). مشت زنی . (فرهنگ فارسی معین ). از «باکس » انگلیسی . ضربت . نوعی از ورزش که دو مبارز باضربات مشت به یکدیگر حمله می کنند و در فرانسه علاوه از ضربات مشت ضربات پا نیز متداول است . (از لاروس ).