بوکه

بوکه . [ ک ِ ] (صوت ) بوک . بود که . (فرهنگ فارسی معین ). باشد که . (آنندراج ). بود که و شاید که . (ناظم الاطباء) : دعای من به تو بر، بوکه مستجاب شود دعا کنم به تو بر، تا بود که سگ گردی . سوزنی . هرچه اندوختم این طایفه را رشوه دهم بوکه در راه گروگان شدنم مگذارند. خاقانی . سیل خونین که به ساق آمد و تا ناف رسید به لب آمد چه کنم بوکه بسر می نرسد. خاقانی . بوکه از عکس بهشت و چار جو جان شود از یاری حق یارجو. مولوی . با صبا همراه بفرست از رخت گلدسته ای بوکه بویی بشنویم از خاک بستان شما. حافظ. صحبت حکام ظلمت شب یلداست نور ز خورشید جوی بوکه برآید. حافظ (دیوان چ غنی ص ١٥٦). و رجوع به بوک شود.