بوی و رنگ
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بوی و رنگ . [ ی ُ رَ ] (ترکیب عطفی، اِ مرکب ) رونق . طراوت . زیب و فر : در آن شارسان کرد چندان درنگ که آتشکده گشت با بوی و رنگ . فردوسی . چو خاقان به ایران درآمد بجنگ نماند بدین بوم و بر بوی و رنگ . فردوسی . ز باغت بجز بوی و رنگی نبینم خود آن بوی را هم درنگی نبینم . خاقانی .