بویطی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بویطی . [ ب ُ وَ ] (اِخ ) یوسف بن یحیی مکنی به ابویعقوب و او از شافعی روایت کند. ربیعبن سلیمان و ابواسماعیل ترمذی از او روایت کنند. و از اوست : کتاب المختصر الکبیر وکتاب المختصر الصغیر و کتاب الفرائض . (ابن الندیم ). رجوع به اعلام زرکلی و نامه ٔ دانشوران ج ٤ ص ٩٨ شود.
بویطی . [ ب ُ وَ ] (ص نسبی ) منسوب به بویط و آن دهی است به مصر. (لباب الانساب ).