بوینده

بوینده . [ ی َ دَ / دِ ] (نف ) بوی کننده . (فرهنگ فارسی معین ). که ببوید. ◄ دارای بوی . آنکه بوی دهد. آنچه بوی دهد. بویا. معطر : بشمشاد بوینده عنبرفروش بیاقوت گوینده در خنده نوش . اسدی . روان را بشمشاد بوینده رنج خرد را بمرجان گوینده گنج . اسدی . رخشنده تر از سهیل و خورشید بوینده تر از عبیر و عنبر. ناصرخسرو. گیسوی تو شهبال همای نبوی دان بوینده چو مشک تبت و تنکت و تمغاج . سوزنی (دیوان چ شاه حسینی ص ١٤٥). ◄ حاست (حاسه ٔ) شامه . (فرهنگ فارسی معین ).