بویه

بویه . [ ی َ/ ب ُ وَ ] (اِخ ) آل بویه . رجوع به همین کلمه شود.

بویه . [ ی َ / ی ِ ] (اِ) آرزومندی . (برهان ) (آنندراج ) (انجمن آرا) (ناظم الاطباء). یوبه : ز سهم وی و بویه ٔ پور خویش خرد در سرم جای بگرفت بیش . فردوسی . مرا بویه ٔ پور گم بود خاست به دلسوزگی جان همی رفت خواست . فردوسی . ترا بویه ٔ دخت مهراب خاست دلت خواهش سام نیرم کجاست . فردوسی . خروشان و نوان با بویه ٔ جفت ز بی صبری و دلتنگی همی گفت . (ویس و رامین ). بجان بویه ٔ یار دلبر گرفت شتابان ره رومیه برگرفت . اسدی . کهن بویه ٔ جفت نو باز کرد هم اندرزمان راه را سازکرد. اسدی . سوی مولد کشید هوش مرا بویه ٔ دختر و هوای پسر. مسعودسعد. ای در حرم عدل تو امنی که نیاید از بویه ٔ او خواب خوش آهوی حرم را. انوری . شاها ز من شنوسخن حکمت نز شاعران به بویه ٔ سیم و زر. حاجی سیدنصراﷲ تقوی . رجوع به یوبه شود. ◄ رستنی که آنرا شاه تره میگویند. (برهان ) (آنندراج ) (انجمن آرا) (ناظم الاطباء).