بویژه

بویژه .[ ب ِ ژَ / ژِ ] (قید مرکب ) خصوصاً. مخصوصاً. علی الخصوص . (ناظم الاطباء) (فرهنگ فارسی معین ) : به هر کار مشتاب ای نیک بخت بویژه بخون زآن که کاری است سخت . فردوسی . بترسم ز آشوب بدگوهران بویژه ز دیوان مازندران . فردوسی . که چونین سخن نیست جز کار زن بویژه زنی کوبود رای زن . فردوسی . ◄ امیدوار. (ناظم الاطباء).