بگرد

بگرد. [ ب ِ گ َ ] (اِ) بمعنی تباه و ضایع. (غیاث ) (آنندراج ). ♦ بگردبودن ؛ خراب و تباه بودن . ♦ بگرد رفتن ؛ خراب و تباه شدن . (غیاث ) (آنندراج ) : ز رفتن تو دل خاکسار رفت بگرد بنای صبر و شکیب و قرار رفت بگرد. صائب (از آنندراج ). ز داغ دل شده روشن چراغ کوکب ما بگرد رفت سحر پیش ظلمت شب ما. ظهوری (از آنندراج ).