بی انصاف
/vâže/
لغتنامه دهخدا
(اِ) [ فا - ع. ] (ص مر.)<BR>۱- آن که از راه عدالت منحرف گردد.<BR>۲- ظالم، ستمکار، بیدادگر.<br>
فرهنگ فارسی معین
(اِ) [ فا - ع. ] (ص مر.) ۱- آن که از راه عدالت منحرف گردد. ۲- ظالم، ستمکار، بیدادگر.
مترادف و متضاد واژهدان
نامنصف، ناعادل (متضاد: منصف، باانصاف) بیدادگر، ستمکار، ظالم (متضاد: دادگر، عادل)
واژگان فارسی سره واژهدان
بیدادمند
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی