بی برگی

(~.) (حامص) فقر، نیازمندی.<br>

(~.) (حامص) فقر، نیازمندی.

بی برگی . [ بی ب َ ] (حامص مرکب ) فقر. احتیاج . مسکنت . بی نوایی . فقیری . درماندگی . (ناظم الاطباء) (فرهنگ فارسی معین ) : رهی خواهی شدن کآن ره دراز است به بی برگی مشو بی برگ و ساز است . نظامی . به بی برگی سخن را راست کردم نه او داد و نه من درخواست کردم . نظامی . بسی دلتنگی و زاری نمودیم بسی خواری و بی برگی بدیدیم . عطار. چونکه با بی برگی غربت بساخت برگ بی برگی بسوی او بتاخت . مولوی . زمستانست و بی برگی بیا ای باد نوروزی بیابانست و تاریکی بیا ای قرص مهتابم . سعدی . اگر عنقا ز بی برگی بمیرد شکار از چنگ گنجشکان نگیرد. سعدی . گر بی برگی بمرگ مالد گوشم آزادی را به بندگی نفروشم . دهخدا.

خزان‌زدگی بی‌چیزی، بینوایی، فقر، احتیاج، محرومیت (متضاد: غنا، بی‌نیازی)

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی