بی حاجت
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بی حاجت . [ ج َ] (ص مرکب ) آنکه احتیاج ندارد. بی نیاز : ور تو خود از حجت بی حاجتی نه بتو مر حجت را حاجت است . ناصرخسرو. بی حاجتم بفضل خداوند لاجرم اندر جهان ز هر که بمن نیست حاجتش . ناصرخسرو.
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بی حاجت . [ ج َ] (ص مرکب ) آنکه احتیاج ندارد. بی نیاز : ور تو خود از حجت بی حاجتی نه بتو مر حجت را حاجت است . ناصرخسرو. بی حاجتم بفضل خداوند لاجرم اندر جهان ز هر که بمن نیست حاجتش . ناصرخسرو.