بی خلل
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بی خلل . [ خ َ ل َ ] (ص مرکب ) بی عیب . درست و بی غل و غش : رادمرد و کریم و بی خلل است راد و یکخوی و یکدل و یکتاست . فرخی . حشمت او هست اصل و کار دیوان هست فرع فرع باشد بی خلل چون اصل باشد استوار. معزی . ◄ بی رخنه . بی شکاف . رجوع به خلل شود.
فرهنگ املایی واژهدان
واژه ثبتشده در فرهنگ املایی