بی زینت

بی زینت . [ ن َ ] (ص مرکب ) (از: بی + زینت ) بی زیور. بی آرایش . عاطل : تن همان گوهر بی زینت خاکیست به اصل گر گلیمی بد، یا دیبه رومی است قباش . ناصرخسرو. ♦ بی زیب و زینت ؛ زشت و بی ظرافت وبی لطافت . (ناظم الاطباء).

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی