بی سر و بی سامان

بی سر و بی سامان . [ س َ رُ ] (ص مرکب ) بی خانمان . دربدر. بی بضاعت : نفسی سرد برآورد ضعیف از سر درد گفت بگذار من بی سر و بی سامان را. سعدی . ◄ پریشان حال و آشفته احوال با زندگی درهم . رجوع به بی سر و سامان شود.