بی مغزی
/vâže/
لغتنامه دهخدا ـ ویرایش دوم
بی مغزی . [ م َ ] (حامص مرکب ) پوکی . تهی میانی . کاواکی . پوچی : تا نمانی صفر و سرگردان چو چرخ تا نسوزی تو ز بی مغزی چو مرخ . مولوی . مخور صائب فریب فضل از عمامه ٔ زاهد که در گنبد ز بی مغزی صدا بسیار می پیچد. صائب . و رجوع به بی مغز شود. ◄ کم ظرفی . (یادداشت مؤلف ). سبکسری . احمقی . بی خردی . سبکی . رجوع به بی مغز شود.