بی نقطه

بی نقطه . [ ن ُ طَ /طِ ] (ص مرکب ) (از: بی + نقطه ) فاقد نقطه . بی خجک . ♦ حروف بی نقطه ؛ حروفی که در زیر یا بالافاقد عُجمه باشد مانند حروف مهمل . در مقابل حروف معجم : مجمج الکتاب مجمجةً؛ بی نقطه و بی اعراب نوشتن کتاب را. (منتهی الارب ). و رجوع به نقطه شود. ◄ بدون مرکز : سخن پیش سخندان گوی ازیرا که بی نقطه نگردد خط پرگار. ناصرخسرو. و رجوع به نقطه شود.

واژه ثبت‌شده در فرهنگ املایی