بی وقوف

/vâže/

لغت‌نامه دهخدا ـ ویرایش دوم

بی وقوف . [ وُ ] (ص مرکب ) (از: بی + وقوف ) بی آگاهی . بی علم . ◄ نادان . ناآزموده کار. (ناظم الاطباء). بی اطلاع : و هرکه بی وقوف در کاری شروع نماید همچنان باشدکه گویند... (کلیله و دمنه ). و رجوع به وقوف شود.

مترادف‌ها و واژه‌های مرتبط

بی‌خبر، غافل، ناآگاه ≠ آگاه، عاقل، مطلع، خبیر، واقف دیریاب، کندذهن، کندهوش، کودن ≠ هوشمند، زیرک، تیز