بید سرخ

بید سرخ . [ دِ س ُ ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب ) سرخ بید. نوعی از بید. که در کرمانشاه آنرا بید مرجان نامند. عفار. (یادداشت مؤلف ) : جهانی برامش نهادند روی بر آواز میخواره شهری و کوی چنان شد که از بید سرخ افسری ز دیدار او خواستندی کری یکی شاخ نرگس بها یکدرم خریدی کسی زو نگشتی دژم . فردوسی . ببازوی پر خون درون بید سرخ بزر رشته زین غم هزاران هزار. ناصرخسرو. و رجوع به بید و سرخ بید شود.

بیدسرخ . [ س ُ ] (اِخ ) نام محلی کنار راه همدان و کرمانشاه میان سنگ سفیدو درویشان در ٤٩٦٠٠٠ گزی تهران . (یادداشت مؤلف ).