بید سوخته

بید سوخته . [ دِ ت َ / ت ِ ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب ) زغال درخت بید که آنرا برای تصفیه ٔ شراب بکار برند : زان می گلگون که بید سوخته پرورد بوی گل و مشک بید خام برآمد. خاقانی . مجلس غم ساخته است و من چو بید سوخته تا بمن راوق کند مژگان می پالای من . خاقانی .

بیدسوخته . [ ت َ ] (اِخ )دهی از دهستان پساکوه بخش کلات شهرستان دره گز است و ١٠٧ تن سکنه دارد. (از فرهنگ جغرافیائی ایران ج ٩).