بیدل دهلوی | غزلیات | غزل شماره ۱۱۴

زبن وجودی‌کز عدم شرمنده می‌گیرد مرا گریه‌ام گر درنگیرد، خنده می‌گیرد مرا شعله حرصم دماغ جاه‌گر سوزد خوشست فقر نادانسته زیر ژنده می‌گیرد مرا خاتم ملک سلیمانم ولی تمییز خلق کم بهاتر از نگین‌کنده می‌گیرد مرا در جهان انفعال از ملک ناز افتاده‌ام دامن پاکی و دست گنده می‌گیرد مرا می‌رسد ناز غبارم بر دماغ بوی‌گل گر همه عشقت به باد ارزنده می‌گیرد مرا رنگم از بی‌دست و پایی خاک شد اما هنوز حسرت‌گرد سرت‌گردنده می‌گیرد مرا عمروحشی عاقبت دام‌نفس خواهدگسیخت تاکجا این ریسمان کنده می‌گیرد مرا مستی حالم خورد هرجا فریب جام هوش چون عسس اوهام پیش آینده می‌گیرد مرا ناتوان صیدم، ترحم غافل از حالم مباد هرکه می‌گیرد به خاک افکنده می‌گیرد مرا عشق را بیدل دماغ التفات یادکیست خواجگی مفت طرب‌گر بنده می‌گیرد مرا