بیدل دهلوی | غزلیات | غزل شماره ۱۲۸۸

به هرجا باغبان در یاد مستان تاک بنشاند بگو تا بهر زاهد یک دو تا مسواک بنشاند به گلشن فکر راحت غنچه را غمناک بنشاند گهر را ضبط خود در عقده امساک بنشاند به رفع تلخی ایام باید خون دل خوردن مگر صهبا خمار وهم این تریاک بنشاند صباگر مرهم شبنم نهد برروی زخم‌گل ز خار منتش عمری گریبان چاک بنشاند درین‌گلشن نهال ناله دارد نوبر داغی گل ساغر تواند چید هرکس تاک بنشاند خیال طره حور است ز! هد را اگر بر سر ز بهر زلف حوران شانه از مسواک بنشاند دمی چون صبح می‌خواهم قفس بر دوش پروازی چون‌گل تاکی سپهرم در دل صد چاک بنشاند چو عشق آمد، خیال غیر، رخت از سینه می‌بندد شکوه برق گرد یک جهان خاشاک بنشاند شکار زخمی‌ام، بیتابی‌ام دارد تماشایی مبادا جوش خونم الفت فتراک بنشاند گر چرخت نوازش‌کرد از مکرش مباش ایمن کمان چون تیر را در برکشد بر خاک بنشاند نصیب دانه نبود ز آسیا غیر از پریشانی غبار خاطرم کی‌گردش افلاک بنشاند اگر از موج گوهر می‌توان زد آب بر آتش عرق هم گرمی آن روی آتشناک بنشاند به ساز عافیت چون شعله تدبیری نمی‌یابم ز خود برخاستن شاید غبارم پاک بنشاند چوگل پر می‌زنم در رنگ و از خود برنمی‌آیم مرا این آرزو تا کی گریبان چاک بنشاند به رنگ قطره با هر موج دارم نقد ایثاری مبادا گوهرم در عقده امساک بنشاند تحیر گر نپردازد به ضبط گریه عاشق غبار عالمی از دیده نمناک بنشاند طرب‌خواهی نفس در یاد مژگانش به‌دل بشکن تواند جام می‌برداشت هرکس تاک بنشاند صفای باده تحقیق اگر صیقل زند ساغر برون چون زنگت از آیینه ادراک بنشاند به شوخی مشکل است از طینتم رفع هوس بیدل مگر آب از حیا گشتن غبار خاک بنشاند