بیدل دهلوی | غزلیات | غزل شماره ۱۵۵۵

هرکجا عبرت به درس وعظ رهبر می‌شود صورت پست و بلند دهر منبر می‌شود چشم حرص افزود مقدار جهان مختصر همچو اعداد اقل کز صفر اکثر می‌شود غیر آغوش فنا سرمنزل آرام نیست کشتی ما را همان‌گرداب، لنگر می‌شود در محبت بیش از این ناکام نتوان زیستن ازگداز آرزوها زندگی‌تر می‌شود از سلامت اینقدر آواره‌گرد خفتیم گرد ماگر بشکند سد سکندر می‌شود آه عالم‌سوز دارد رشته پرواز ما شعله آتش پر و بال سمندر می‌شود آخرکار من و مای جهان بیرنگی‌ست می‌گدازد این‌عرض چندان‌که جوهر می‌شود راحت جاویدم از پهلوی عجز آماده است سایه در هر جا برای خویش بستر می‌شود ناتوان رنگم، سراغ شعله‌ام از دود پرس نیست جز آه حزین، چو ناله لاغر می‌شود قامت خم خجلت عمر تلف گردیده است هرقدر مینا تهی شد سرنگونتر می‌شود بسکه بیدل زین چمن پا در رکاب وحشتم بر سپند شبنم من غنچه مجمر می‌شود