بیدل دهلوی | غزلیات | غزل شماره ۱۶۰۱

چه شدکه قاصد امید لنگ برگردید زمان وصل قریب است رنگ برگردید به عرصه‌ای که نشان یقین بود منظور نشاید از سرکیش خدنگ برگرذید به پاس غیرت مردی اگر نظر باشد به فتح هم نتوان بعد جنگ برگردید به قتل من چقدر سعی داشت مژگانش که آخر این دم تیغ فرنگ برگردید نگاهش ازکجک سرمه بس {جنونی نیست زه عزم فتنه دم این پلنگ برگردید حذر ز عبرت کار جهان که خلق آنجا به باغ رفت و زکام نهنگ برگردید کمین تیغ اجل فرصتی نمی‌خواهد محرف است زمانی که رنگ برگردید تنزه از هوس جسم باکدورت ساخت عنان جهد صفاها به زنگ برگردید وداع الفت این باغ‌کن‌که رنگ بهار ز بس فضای طرب دید تنگ برگردید گذشته‌ام به شتابی ز خود که نتوانم به صد هزار قیامت درنگ برگردید به خواب راحت‌کهسار پا زدی بیدل که از صدای تو پهلوی سنگ برگردید