بیدل دهلوی | غزلیات | غزل شماره ۱۶۷۱

مردی چوشمع در همه جا، جا نگاهدار هرچند سر به باد رود پا نگاهدار گوهر دهد دمی که کند قطره ضبط موج دل جمع کن عنان نفسها نگاهدار تا گم نگردد آینه بی‌نشانی‌ات هرجا روی به سر پر عنقا نگاهدار ابرام ما ذخیره صد رنگ آبروست هر خجلتی‌که می‌بری از ما نگاهدار آغوش بی‌نیاز دل از مدعا تهی است این شیشه را به سنگ فکن یا نگاهدار هرجا خط رعایت احباب خواندنی‌ست نام وفا همان به معما نگاهدار یک‌بار صرف یأس مکن یاد رفتگان چیزی ز دی به عبرت فردا نگاهدار در بزم وصلم آرزوی جلوه داغ کرد یارب مرا ز خواهش بیجا نگاهدار تا در چه وقت شعله زند دود احتیاج مشتی عرق به منع تقاضا نگاه دار ای منکر محال اگر مرد طاقتی یاد خرام او کن و خود را نگاه دار بی‌باده نیز شیشه به طاق هوس خوش است ما را به یادگار دل ما نگاه دار دامان عجز با همه قدرت زکف مده از سر فتادنی به ته پا نگاه دار تا حرص‌کم خورد غم چیزی نداشتن ای بوالفضول دست ز دنیا نگاه دار بیدل غریب کشور لفظ است معنی‌ات عرض پری به عالم مینا نگاه دار