بیدل دهلوی | غزلیات | غزل شماره ۲۶۶۳

یاد باد آن کز تبسم فیض عامی داشتی در خطاب غیر هم با من پیامی داشتی یاد باد آن ساز شفقتها که بی‌ناموس غیر در بساط تیره روزان عیش شامی داشتی یاد بادای حسرت بنهاده پا از دل برون چون نگه در چشم حیران هم مقامی داشتی گاهگاهی با وجود بی‌نیازیهای ناز خدمتی ارشاد می‌کردی غلامی داشتی آمد آمد خاک مشتاقان به‌گردون می‌رساند یک دوگام آنسوی تمکین طرفه‌کامی داشتی کردی از اهل وفا یکباره قطع التفات در تغافل سخت تیغ بی‌نیامی داشتی اینقدر خلوت پرست کنج ابرویت که کرد چون نگاه بی‌نیازان سیر بامی داشتی ما همان خاکیم اکنون انفعال از ما چرا پیش زپن هم با همه تمکین، خرامی داشتی سوخت دل در انتظار گرد سر گردیدنی آخرای بدمست گاهی دور جامی داشتی تیغ هم بربیدل ما مد احسان بود وبس گر به حکم ناز میل انتقامی داشتی