بیدل دهلوی | غزلیات | غزل شماره ۲۷۴۰

سجده بنیادی بسازای جبهه با افتادگی سایه را نتوان ز خود کردن جدا افتادگی از شعاع مهر یکسر خاکساری می‌چکد بر جبین چرخ هم خطی‌ست با افتادگی سجده را در خاک راهش گر عروج آبروست می‌شود چون دانه‌ام آخر عصا افتادگی نیست راحت جز به وضع خاکساری ساختن با زمین سرکن چو نقش بوریا افتادگی استقامت نیست ساز کهنه دیوار جهد عضو عضوت می‌زند موج زپا افتادگی بی‌عرق یک سجده از پیشانی من گل نکرد می‌کند بر عجز حالم گریه‌ها افتادگی چون غبار رفته از خود دست و پایی می‌زنم تا به فریادم رسد آخر کجا افتادگی آستانش از سجودم بسکه ننگ آلوده است آب می‌گردد چو شبنم ازحیا افتادگی تا به چشم نقش پایی راه عبرت واکنم پیکرم را کاش سازد توتیا افتادگی با کمال سرکشی بیدل تواضع طینتم همچو زلف یار می‌نازد به ما افتادگی